Dagboek Januari 2009

 

8 januari

 
Na het overlijden van CloŽ kregen we veel reacties van medeleven, van vrienden, familie en fokkers.Via deze weg willen we graag iedereen nogmaals bedanken voor alle lieve en medelevende kaartjes en berichtjes. Het was een grote steun voor ons.
 
 

Als eerbetoon aan CloŽ wilde ik dit nieuwe jaar beginnen met foto's van haar.

Alle mappen doorgespit maar eigenlijk is er geen foto te vinden die haar eer aan doet. De mooiste zijn in de loop der jaren al geplaatst in de foto gallery, maar ze betekende voor mij zoveel meer dan een foto ooit kan weergeven.

 

Het verdriet is ook nog vers en de foto's behoorlijk confronterend.

Ondertussen gaat het leven gewoon door en onze drie katten zorgen ervoor dat ik niet verzand in het verleden en de dingen doe, die gedaan moeten worden.

De katten hebben twee dagen lang het hele huis geÔnspecteerd en kwamen daarna tot de conclusie "die komt nooit meer terug" en meteen werd er opnieuw plaats bepaald. Ik denk dat Ayasha, CloŽ nog het meest mist. Ze ging ineens slapen in het hangmatje waar we CloŽ in hadden gelegd na haar overlijden.

 

Ze zoekt ook bewust contact met Zuma en zusje Angeni. Door purrende geluidjes te maken daagt ze beide uit om de achtervolging in te zetten en soms zie ik dan in een ooghoek nog net een paar pluimstaarten voorbij schieten zodat ik me afvraag of we nou eekhoorns of katten in huis hebben.

Een beetje baldadig is ze wel en ik geloof dat ze tijdens zo'n spurt ook de hoge conifeer is ingevlogen en pijnlijk in aanraking kwam met het schrikdraad op de schutting.

 

Het is een beetje wrang, maar nu CloŽ er niet meer is, wordt Ayasha met de dag zelfverzekerder en de band onderling lijkt zich te herstellen. Met Zuma had ze nooit echt problemen maar dat ze zů stijf tegen hem aan kroop is een eeuwigheid geleden.

22 Januari

 

Vandaag is het precies een maand geleden dat CloŽ overleed en we wachten nog steeds op de testuitslagen van de sectie. Er was gezegd twee tot drie weken en dat het nu langer duurt maakt me nerveus.

Onze grootste angst is dat er een erfelijke hartaandoening uit gaat rollen zoals HCM of DCM, maar dit is vrij snel en duidelijk te herkennen, dus waarom duurt het dan zo lang?

Niet dat er aanwijzingen zijn dat deze kwaal in de familie voorkomt maar het is een actueel onderwerp en komt bij andere rassen vrij veel voor en ook al zijn er dan nog geen gevallen onder de Somalis bekend, dat wil niet zeggen dat het er ook niet is.

 

30 januari

 

Eindelijk is het sectie rapport van CloŽ binnen.

Gelukkig is het geen HCM/DCM maar omdat er in de eindconclusie niet gesproken werd over erfelijkheid heb ik contact opgenomen met de patholoog die de sectie heeft verricht. Ik vond het prettig dat al m'n vragen geduldig werden beantwoord en uitgelegd.

CloŽ had een ontsteking aan de hartspier en aan de aftakeling in de andere organen was te zien dat ze hier waarschijnlijk al langer mee heeft rondgelopen.

Zo vreselijk triest dat wij er nooit wat van hebben gemerkt, maar katten staan er om bekend dat ze pijn en ongemak heel lang weten te verbergen. Ik weet ook niet of we haar hadden kunnen redden, maar het is iets wat we dus nooit zullen weten. Ik kan alleen maar hopen dat ze niet te veel pijn heeft geleden.

 

Er zijn geen aanwijzingen gevonden om het onder de erfelijke afwijkingen te laten vallen. Natuurlijk kun je geen 100% zekerheid krijgen maar de kans op erfelijkheid wordt gering geacht en we hebben groen licht gekregen om deze lijn voort te zetten.

 

Des al niet te min zit de schrik er toch wel in en gaan we  voor de zekerheid doen wat alle fokkers met HCM lijnen/rassen al doen n.l. een hart echo laten maken bij de nakomelingen in de fok.

Een echo is maar een moment opname dus je kunt de resultaten voor de toekomst misschien in twijfel trekken maar voor nu, zoek ik in alles zekerheid en bevesteging dat cloŽ's dochters niet het zelfde onder de leden hebben. Het is voor mij de enige manier om het verleden los te kunnen laten en zonder angst verder te kunnen genieten van Angeni en Ayasha en hun (eventuele) nakomelingen.

 

Vrij snel na het overlijden van CloŽ ben ik op zoek gegaan naar haar fokker, nestbroertjes en zusjes en ook haar stamboom uitgeplozen en nagevraagd. Er zijn mensen die zeggen dat het weinig nut heeft maar ik ben op zoek naar geruststelling en mijn gevoel was: hoe meer gezonde katten ik tegen kom, hoe groter de kans dat het niet erfelijk is.

 

Het is een moeizame speurtocht en ik heb uiteindelijk CloŽ's fokker kunnen traceren tot in het verre IsraŽl. Buiten het feit dat het een leuk telefoongesprek was ben ik geen steek verder gekomen aangaande gezondheid. CloŽ's moeder liep daar vrij buiten en is op de leeftijd van een jaar of 6Š7  verongelukt.

Nestzusje Cindy vond ik in de omgeving van Purmerend en in beide gevallen is er niets gebleken van een hartafwijking.

 

Dus nu nog drie C's te gaan. Daarom hier een Oproep!

 

Wij zijn op zoek naar drie somali katjes met als achternaam Aux Revoir.

Op de stamboom hebben ze voornamen met een C en ze zijn geboren in 2003. Als ik me goed herinner gaat het om een sorrel, een chocolate en een lilac.

Hun fokker heeft helaas geen gegevens meer maar de kans is groot dat ze alle drie nog in Noord Holland wonen (omgeving Alkmaar?)Bent u eigenaar van een van deze katjes dan zouden we graag met u in contact komen. Of weet u waar ze wonen dan zouden we het waarderen als u de eigenaren wilt attenderen op onze oproep.

 

ons CloŽ meisje

 

31 januari

 

Bovenstaande foto heeft heel veel emoties opgeroepen. Ik kwam hem zomaar tegen in een verdwaalde map. Ik wil haar vast pakken en knuffelen, zo dichtbij en levensecht en toch totaal ongrijpbaar.

 

CloŽ kon het niet zo goed vinden met de andere katten en herplaatsing is wel eens overwogen maar ik kon het niet over m'n hart verkrijgen. Ze was zo vreselijk aanhankelijk dat ik altijd heb gedacht dat ze niet zonder mij zou kunnen. Ik was haar grootste bezit en ik besef nu pas dat het wederzijds was. Ik mis haar nog elk uur van elke dag.

 
 
 
 
 

Terug naar dagboek december 2008

Door naar dagboek februari 2009