Uitgebreide fotoserie van het D nestje zie : "Gallery kittens" 

 
 

Dagboek november 2010

 

4 november

 

Vijf weken oud is de uk en hij weegt meer dan een pond maar als je hem midden in de kamer ziet zitten of hij loopt rond je benen dan is het nog steeds een heel klein grappig katje.

 

Je merkt wel dat hij de steun van nestgenootjes mist. Niemand die het voortouw neemt in spelen en stoeien dus bij alle nieuwe dingen waar hij mee geconfronteerd wordt is hij een beetje "kat uit de boom kijkerig". Hij mist nog een stukje bravoure maar dat maakt hem ook wel weer extra vertederend. Hij komt er wel hoor, maar het duurt misschien ietsjes langer.

 

We spelen zo veel mogelijk met hem en ook moeder doet haar best om een voorbeeld te geven. Samen doen ze aan worstelen en daarbij worden ook nagels en tanden ingezet, iets wat kittens onderling ook doen. Tijdens spelen met mensen gebeurt dat ook maar ik kan moeilijk in z'n neus of oren terug bijten om hem te corrigeren.

 

De "gatenkaas" doos is in ieder geval een succes.

 

Nooit eerder hadden we een katje wat zo gemakkelijk met eten is. Omdat nog niet bekend is bij wie hij gaat wonen en of z'n nieuwe mensen, net als wij, ook versvlees willen geven, laten we hem ook kennismaken met blikvoer en harde brokjes ook al gaat onze -en zijn voorkeur uit naar Carnibest of Tinlo Barf.

 

 

Het gebruik van de kattenbak is ook min of meer onder controle. Z'n eigen bakje met houtstrooisels liet hij links liggen maar zodra ik hem op de grote bak met klompvormend grit neerzette ging hij druk spitten en inderdaad... de eerste drol.

En nu maar hopen dat hij niet van het grit gaat eten want dat zou wel heel erg zwaar op de maag liggen en verstopping kunnen veroorzaken. Z'n moeder ontlast hem echter ook nog regelmatig maar dat zoeken ze samen maar uit.

 

De machtstrijd over waar te slapen hebben Henk en ik verloren van Angel. Elke avond legden wij het kitten in de kooi/werpkist en elke avond met de zelfde gang werd het weer door moeders op ons bed gedumpt. We hebben het maar opgegeven want al dat gesleep lijkt ons niet prettig meer voor beiden partijen en Angel sjouwt zich nog een nekhernia op deze manier.

Als compromie hebben we een bondmandje tussen onze hoofdkussens in gelegd en dat ging twee nachten goed, daarna confisceerde Angel het mandje en schoof het kitten snorrend onder het dekbed. Beetje eng is het wel maar je gaat er ongemerkt in je slaap al rekening mee houden en het is natuurlijk wel heel knus en gezellig zo!

 

De eerste portretjes van deze maand staan in de kittengallery

 

8 november

 

Vorige week moeder en zoon regelmatig meegenomen naar beneden om de boel daar te verkennen. Elke keer voelde hij zich een stukje vrijer en het weekend mocht hij ook kennismaken met Zuma. De vervoersmand zette we neer zodat het kleine ventje een schuilplekje had voor het geval hij die grote vent een beetje eng zo vinden.

Zuma moest -zoals verwacht- steeds onder z'n staart ruiken maar er was geen grom en geen blaas te horen en er werd meteen gespeeld alsof ze elkaar al jaren kenden.

 

 

Van Zuma weten we dat hij heel jonge kittens doodeng vind en pas leuk gaat vinden als er wilde spelletjes meegedaan kunnen worden dus we moesten hem wel een beetje dimmen. Maar we hadden niet verwacht dat die kleine, die nog niets gewent is zo onbevangen op die vreemde grote kater af zou stappen.

 

Later op de avond zag een ik verbluffend staaltje van moederlijke zorgzaamheid. De uk krijgt steeds meer lef en klom in de Catrax omhoog alleen durfde hij niet meer naar beneden. Zie hoe dit opgelost werd.

 

 

11 november

 

Vandaag is de Uk precies zes weken oud. Hij stoeit en speelt dat het een lieve lust is.Via marktplaats hebben we een Tinylove speelkleed op de kop getikt. Het is eigenlijk bedoeld als babygym maar een kitten kan zich er ook helemaal op uitleven. Elk speeltje rammelt, tingeld of knispert en het geeft ook nog eens fleurige kiekjes!

 

 

Het weekend gaan we voor de tweede keer ontwormen en vanmorgen heb ik met wattenstaafjes wangslijm afgenomen en naar de VS gestuurd voor een DNA test op vachtkleur en PRA. Het gewroet in z'n bekkie vond hij niet echt leuk en ik hoop dat er voldoende materiaal op zit.

Bij de aanvrage van de testen stuitte ik op het probleem: naam, wat vul je in.....We waren er n.l. nog steeds niet uit. We spreken hem aan als Ukkie of Spiky vanwege z'n piekhaartjes maar we zochten iets met een D en het liefst ook nog native American.

Dakota lag erg voor de hand maar roept dat ook lekker..?

 

We hebben goede herinneringen aan deze Amerikaanse staat en hun bewoners en het heeft een mooie betekenis; n.l. vriend of zij die vriendelijk zijn. Dus de uk heeft z'n eerste voornaam gekregen: Dakotah, de h erachter staat voor de mannelijke vorm van deze naam en ik denk dat het wel goed staat op de stamboom.

 

Dakotah........ Chi-hoota-wei. Nu nog een roepnaam ertussenin!

 

De laatste grote foto's van deze week staan weer in de kittengallery Klik hier

 

14 november

 

Dakotah krijgt steeds meer lef en kan bij vlagen enorm druk doen. Het schoot me te binnen dan we nog ergens zo'n leuk speeltentje hadden liggen maar we rekenden niet op de bezittersdrang van Zuma en hij pikte het meteen in. Maar "Kootje" stapte met schijnbewegingen en bravoure op hem af en Zuma maakte hem wel even duidelijk wie hier de baas is. Het maakte niet veel indruk op de kleine man en hij koos vervolgens een ander speeltje om tegen aan te meppen.

 

 

 

 

Het druk doen uit zich vooral in z'n moeder belagen en van de ene kamer naar de andere sprinten. Maar het toppunt speelt zich 's nacht af op ons bed. Vlak voor het slapen gaan krijgt hij nog een keer Carnibest en is daarmee opgeladen als een Duracell batterij. In het schemerduister springt hij over de bulten die onze lichamen vormen onder het dekbed. Hij rent, springt en jumpt als een ... ja wat.....

We proberen vergelijkingen te trekken met; een vlo, 'n springkaan, 'n eekhoorn enz.

 

Hij heeft de acceleratie van een Ferrari of een Porsche, eigenlijk is het moeilijk te omschrijven. Je zou het moeten filmen maar dat is onmogelijk bij de schijn van een nachtlampje. En zo liggen wij daar een half uurtje naar te kijken en van te genieten totdat hij het opgeeft en tussen ons in gaat liggen of als een blok in slaapt valt onder m'n kin of bij z'n moeder die meestal al ligt te wachten naast m'n hoofdkussen.

 

21 november

 

Het in bed slapen bij ons, zijn we van terug gekomen. Kotah maakte er echt een potje van toen hij midden in de nacht met z'n nagels dwars over m'n gezicht racete. Moeder en zoon zijn nu 's nachts verbannen naar de logeerkamer en dat bevalt alle partijen prima.

 

We laten ons zoveel mogelijk leiden door Angel en die gaf aan dat Kotah best ook even naar buiten mocht. Hij vond het reuze spannend en stond met z'n mooie neusje omhoog de frisse lucht op te snuiven. De temperatuur is echter zodanig laag dat we het voorlopig bij een paar minuten per dag houden en misschien dat we hem op deze manier kunnen"afharden" zodat hij komende winter van de sneeuw kan gaan genieten - die naar ik hoop - overvloedig gaat vallen.

 

Grote vraag is echter nog wel of hij gaat wonen bij mensen die hem een afgeschermde tuin, balkon of ren kunnen bieden. Niet iedereen heeft deze mogelijkheid of is welwillend om zoiets te verwezenlijken maar vrij buiten is wat ons betreft absoluut ondenkbaar.

 

27 november

 

Donderdag j.l werd Dakotah 8 weken en woog hij 950 gr. Hij blaakt van levenslust en gezondheid. Soms hebben kittens een klein dipje en last van diarree tijden de overgang van melk naar vaste voeding of na de wormenpasta, maar bij hem was er totaal geen reactie. We gaan dus uit van een sterk gestel en volgende week gaan we weer een stapje verder en krijgt hij de eerste vaccinatie tegen katten/niesziekte.

 

 

de stinkmuis is favoriet

 
 

28 november

 

Onze woonwijk krijgt nieuwe riolering. Het trottoir en wegdek zijn een meter diep afgegraven met gevolg dat we alleen lopend door de zuigende stinkende bagger de "overkant" kunnen bereiken. Het grondwater staat hoog en het voelt alsof we nu op een eiland wonen. Je accepteert deze ongemakken omdat je weet dat het nodig is maar ik ben wel pisnijdig op KPN.

Tijdens de werkzaamheden is er een kabel kapot getrokken en we zitten nu al dagen zonder vaste telefoon en internet. Het gebeurde nog voor het weekeinde, het is nu zondag en ondanks diverse telefoontjes hebben we nog geen monteur gezien.

Waarschijnlijk liggen er nu bergen onbeantwoorde mail te wachten, websites die niet geupload kunnen worden en ik zou dit weekeinde beginnen  aan het verzendklaar maken van de Aby2000 kattenboekjes maar ik kan de bijbehorende administratie niet binnen halen van de ledenadministratie. Ik zit hier mooi mee om het hand.

 

30 november

 

Pas na vijf dagen werd eindelijk de kabel gerepareerd. Het bleek een eenvoudige en snelle klus te zijn en daar laten ze je dan zo lang voor wachten!

Ondertussen aardig wat foto's gemaakt van de katten maar die wil ik gebruiken voor de kerstkaarten, dus sorry, daar moeten jullie nog even op wachten.

 

Koning winter is nu ook in het land gearriveerd maar het is nu zo koud dat ik er niet over prakkiseer om Dakotah kennis te laten maken met de sneeuw. Hij zou het waarschijnlijk reuze spannend vinden maar ik ben als de dood dat hij een koudje oploopt met de ijzige oostenwind die voor een gevoelstemperatuur zorgt van minus 15 graden!

 

toch nog 'n fotootje van Angel in de sneeuw (vanmorgen geschoten)

 

 

 

Terug naar dagboek oktober

Door naar december 2010