Uitgebreide fotoserie van het D nestje zie : "Gallery kittens" in het menu

 
 

Dagboek oktober 2010

 

Gisteren, 30 september is er een wildkleur katertje geboren!

Ouders zijn onze wildkleur poes Angeni Chi-hoota-wei en

sorrel kater King Kenneth of Candymoor.

 

 

Het is uiteindelijk toch een "special delivery " geworden.

Woensdagmiddag waren er de eerste tekenen dat de bevalling op gang kwam. Angel werd onrustig; veel "zeuren", op de bak gaan zonder resultaat, en ze ging uit zichzelf gewillig in de werpkist liggen. Zo nu en dan had ze ween maar steeds weer stopten ze. Donderdag gaf hetzelfde beeld, soms een paar persween maar nooit sterk en lang genoeg om ook maar iets uit te drijven.

Aan het eind van de middag durfde de dierenarts niet langer meer te wachten met een operatieve ingreep.

 

Ik had zo gehoopt dat het op natuurlijke wijze zou lukken maar de kans dat het kitten te lang klem zou komen te zitten in het geboortekanaal werd te groot. Bovendien vond ik Angel er ook op achteruit gaan. Ze lag hevig te trillen met haar pootjes, haar lijfje voelde stijf aan, ogen die weg draaiden en op een gegeven moment dacht ik dat ze even weg zakte. Ze kwam gelukkig weer terug na een paar kleine tikjes in haar snuitje. Eigenlijk een beetje eng en zo totaal anders dan de andere bevallingen die we hier hebben meegemaakt.

De moeizame bevalling schijnt alles te maken te hebben met het feit dat het maar om n kitten ging. Er wordt gezegd dat dit een vlotte bevalling in de weg kan staan.We waren zelf bij de ingreep aanwezig maar ik durfde toch niet echt goed te kijken en heb me verdekt opgesteld achter de rug van de assistente.

 

De keizersnede zelf verliep snel en onder grote belangstelling van de verjaardags visite van de dierenarts, die grappig genoeg zijn eigen geboortedag vierde. Het bezoek vond dit een uitgelezen gelegenheid om zoiets eens van dichtbij mee te kunnen maken.

Een wildkleur manneke van 82 gr. zag het levenlicht. Dat is dus eerder een middelgewicht dan het grote kitten wat we eerder op de echo dachten te zien.

 

Het kitten kreeg een tegen- injectie om bij te komen en na het droogwrijven kwam er goed beweging in en zag hij kans om meteen in de "poetsdoek" te poepen. Onderweg naar huis hoorde ik al de eerste smakgeluiden uit de vervoersmand komen.

Angel deed er iets langer over om bij haar positieve te komen en had eerst niet eens in de gaten dat er een kitten over haar heen kroop. Maar al snel kwam er interesse en gaf ze haar baby de eerste likjes over z'n bolletje. De radioloog had al gezegd dat het een zeer levendig kitten was en daarmee had hij het wel bij het rechte eind. Tjonge, jonge wat een druk en beweeglijke mannetje is dit. Eenmaal samen in de werpkist kroop hij meteen de gehele melkbar af en dat triggerde waarschijnlijk Angels moederinstinct en boven verwachting lagen ze binnen no time innig tevreden bij te komen van alle belevenissen.

 

De eerste foto's staan inmiddels in de kitten gallery.  Klik hier

 

2 oktober

 

In eerste instantie leek het alsof alles onder controle was maar helaas is dit niet helemaal het geval. De kleine man ligt heel veel te lurken maar het lijkt erop, dat ondanks de enorme melkpakketten van Angel, de melkproductie niet optimaal is. Gistermorgen was hij afgevallen naar 74 gr. maar ach, dat is niet abnormaal, tenslotte duurt het 24 uur voordat alles goed op gang is gekomen.

En in ons geval zal de narcose en de antibiotica van moeder ook meespelen. Maar gisteravond was hij verder terug gevallen naar 71 gr. en dat is schrikken. Ik wil niet te snel naar de fles grijpen want Angel's tepels moeten ook geactiveerd blijven. Maar om uitdroging voor te blijven het ventje toch een klein beetje KMR gegeven. Verder moeder en kitten wat Bene-Bac probiotica toegediend om de gifstoffen in de melk af te voeren.

 

Groot was de teleurstelling toen hij vanmorgen nog een grammetje minder woog. Gelukkig is hij tierig en verbazingwekkend krachtig in z'n bewegingen maar als er vanavond nog steeds geen verbetering is zullen we toch moeten gaan bijvoeden.

 

Angel is een zorgzaame moeder en bij elke kik gaat ze snel in de werpkist liggen maar ze wil ook regelmatig even de pootjes strekken. Ze durft echter haar baby niet lang alleen te laten. De eerste nacht kwam ze regelmatig bij ons op bed liggen maar dat geheen en weer naar de kist was het ook niet, dus bedacht ze dat die kleine dan ook maar bij ons op bed moest slapen. Midden in de nacht werd het kleine frutseltje bovenop het dekbed gelegd en waarschuwde ze ons met een een soort koergeluiden.

 

Het lijkt erop dat ze de zorg voor haar spruit graag wil delen met ons. Zeg maar een soort van co-ouderschap.

 

Normaliter is ze veel op mijn werkkamer te vinden en kijkt dan graag over mijn schouder mee naar wat ik allemaal schrijf over het kattenvolk. Gisteren kwam ze even om de hoek gluren, keek de kamer rond, liep snel terug naar de slaapkamer- waar de werpkist staat -en twee tellen later staat ze achter m'n bureaustoel met het kitten in haar bek.

Al dat gesleep zorgt voor veel onrust bij moeder en kind maar ook bij ons, dus voor de nacht heb ik nu mijn matras op de grond gelegd vlak naast de werpkist en daar was moeder het helemaal mee eens. Geen gesleep meer, maar echt uitgerust wakker werd ik niet.

 

 

Dat Angel haar baby overal mee naar toe wil slepen zou wel eens voort kunnen komen uit het feit dat hij maar alleen is. Want zeg nou eerlijk; het is toch wel een beetje zielig gezicht. Zo'n klein frutseltje in zo'n grote ruimte. Normaal kruipen kittens lekker dicht bij elkaar en houden elkaar warm. En dit kereltje moet het doen met een warmtematje en een knuffelbeer.

 

3 oktober

 

Gistermiddag durfde ik niet langer meer te wachten en zijn we begonnen met "flessen".

De speen in het bekje vond hij echter helemaal niets dus de grote pipet in de strijd gegooid en ja hoor, na twee pogingen had hij het door en viel er gulzig op aan. Afgelopen nacht en vandaag elke twee uur gevoed en met een beetje geluk zit hij vanavond weer op geboorte gewicht want het gaat heel erg goed. Het is een beetje geknoei en na de maaltijd is hij nat en plakkerig. Van moeder krijgt hij daarna een grondige wasbeurt en vervolgens vallen ze samen in slaap. En zo krijgen we er weer een beetje vertrouwen in. Natuurlijk hopen we nog steeds dat de melkproductie bij Angel op gang komt maar de kans word nu wel steeds kleiner.

 

   

 

5 oktober

 

We hebben ons er bij neer gelegt dat Angel niet voldoende melk heeft en het manneke groeit prima op de kunstmelk.Vanmorgen schreven we er weer 14 gram bij en dat is boven het gemiddelde in 24 uur. Tussen de voedingen door ligt hij met een bol buikje tevreden te slapen en hij ziet er gelukkig niet meer uit als een vogelverschrikkertje.

Ondertussen blijft moeder nogal rusteloos en het lijkt er op dat ze krols begint te worden!  Ik wist niet dat dit kon zo kort na een geboorte. Normaliter kun je het verwachten na 2-tot 4 weken maar na vier dagen.......?

Van de operatie lijkt ze totaal geen last te hebben ondervonden en ze  houdt haar "ritsje" goed schoon. Al die draadjes op haar buik zien er een beetje lomp uit want onze dierenarts  hecht nog op een ouderwetse manier. Maar hij zegt altijd, "de eerste kat die kans ziet om mijn hechtingen los te krijgen moet nog binnenkomen".

En daar vertrouw ik volledig op want over de modernere, onderhuidse manier van hechten  hoor je wel eens andere verhalen met heel nare gevolgen.

 

 

7 oktober

 

Moeder en zoon zijn inmiddels helemaal vertrouwd met het voeden. De pipet lurkt hij super snel leeg en ik probeer wat met hem te knuffelen als ik hem toch in m'n handen heb. Ondertussen zit Angel al vol ongeduld in de werpkist te wachten tot ik hem terug zet want daarna is het haar beurt om te poetsen omdat ik altijd "per ongeluk expres" wat druppels melk op z'n buikje laat vallen wat voor Angel het sein is om "luiers te verschonen". Als hij daarna dan in de verzorgende pootjes van moeders ligt begint hij heel zachtjes te spinnen.

 

9 oktober

 

De geboortedag meetellende is het vandaag alweer dag 10.

Gisteren moesten de hechtingen bij Angel verwijderd worden. Doomscenario was dat ze in paniek zou raken bij de scheiding van het kitten. In de auto gaf ze echter geen kik en de draadjes waren in no time verwijderd. Meteen even de tepels gecontroleerd en die zagen er prima uit, alleen.. "geen zog".

Vandaag is Angel even wat langer in de tuin geweest wat ons in de gelegenheid stelde om rustig wat fotos van het manneke te maken. Nou ja, wat heet rustig, hij brulde moord en brand.....  Er zitten schattige plaatjes tussen en die staan weer in de kittengallery, week twee alweer.  Voor een rechtstreekse link: Klik hier

 

 

De Uk  heeft inmiddels z'n geboortegewicht verdubbeld. Ineens gaat het een "echt" katje worden. Hij groeit als kool en na het weekend gaan we de nachtdiensten aanpassen want met dit groei tempo kan hij best wel een paar uurtjes langer zonder voeding en dat is hard nodig want die gebroken nachten beginnen me op te breken en de matras op de grond voor de ingang van de werpkist doet ook geen goed voor m'n rug. Maar hier in huis is de regel "alles voor de katjes" . We hebben het er graag voor over want het heeft er wel voor gezorgt dat er in ieder geval 's nachts niet meer gesleept is.

 

moeder en zoon

 

15 oktober

 

De oogjes zijn inmiddels volledig open en hij staat al steviger op z'n pootjes.

Hij begint een beetje in de kist rond te scharrelen dus gaan we het weekend de kittenkooi om de werpkist heen zetten zodat hij meer loopruimte krijgt en 'n wijdere blik op de  wereld om hem heen. En dan maar hopen dat moeder dit voldoende veilig acht en niet weer met hem gaat rondslepen.

De band tussen beiden is intens; ze laat hem nauwelijks uit het oog en de kleine brult moord en brand als ze wegloopt. Door het voeden met de hand zou je verwachten dat hij super mens gericht zou zijn maar er is nog enige terughoudendheid van zijn kant.

Ook als z'n buikje net gevuld is met lekkere KMR wil hij weer zo snel mogelijk bij moeder gaan liggen sabbelen.

Gelukkig merk ik de laatste dagen enige toeschietelijkheid en blijft hij even liggen waarbij heel voorzichtig toch het ronkmachientje aanslaat, alleen het duurt nooit lang.

Het zal dus iets meer tijd vergen om zijn vertrouwen te winnen.

Meneertje is nu twee weken oud en weegt 240 gram. Hij krijgt mollige pootjes en een bol buikje. Het kon wel eens een flink grote kater worden. Vanaf z'n geboorte viel het al op wat een lange staart, grote voeten en lange poten hij heeft.

 

16 oktober

 

Vanmorgen om half vijf zaten Henk en ik genietend met de kleine uk in onze handen. Hij koos dit tijdstip om ons volledig zijn vertrouwen te schenken. Na de eerste voeding van de dag bleef hij rollend en spinnend in m'n handen liggen. Een paar stralend blauwe ogen keken me aan, voorpootjes die in de lucht maaide en hij wist van geen ophouden. Het was een ontroerend moment.

Om 8 uur weer een herhaling van deze voorstelling. Dat noem ik nog eens prettig wakker worden.

 

 

Klik hier voor de foto's in de gallery week 3

 
 

18 oktober

 

We hebben de kittenkooi om de werpkist heen gezet. Het kabaal van het in elkaar zetten deed de  kleine man schrikken. Bij het harde geluid gingen de oortjes naar achteren en probeerde hij de herrie buiten te sluiten door bibberend onder de knuffelaap te kruipen. Gevolg was dat hij na de voeding niet wilde knuffelen. Vanmorgen overwon de nieuwsgierigheid het en werden er dappere pogingen onderomen om het nieuwe onderkomen te verkennen.

De matras kon weer terug naar waar hij hoort te liggen en ik heb weer heerlijk kunnen slapen in m'n eigen bedje. 

 

 

 

Angel was vrij snel op d'r gemak en heeft de hele nacht rustig met zoonlief in de kist geslapen. Om half vijf was het tijd voor de eerste fles en daarna kon ik ook weer een paar uurtjes m'n ogen sluiten. Totdat ...... Om half acht Angel in m'n gezicht stond te hijgen met het wurm in d'r bek........"H, hallo-ho.... zou je niet eens opstaan om een ontbijtje voor ons klaar te maken!"

 

20 oktober

 

Knuffelen na het eten is nu standaard (stinkwindjes laten ook) en hij herkend heel goed stemgeluid van verschillende mensen. Wanneer twee mensen naast elkaar staan, beweegt z'n kopje van de een naar de ander en hij kijk vervolgens diegene aan die tegen hem praat. Het ontroerende is dat hij zelfs terug gaat "praten".

De meeste wildkleur kittens hebben bij de geboorte een zwarte ticking met een beige/abrikoos achtige grondkleur. De ticking van ons manneke is zo diep zwart, dat het een diep blauwe glans geeft en de grondkleur is meer grijs dan beige, wat momenteel op de flanken alleen maar lichter lijkt te worden. Soms twijfelen we aan zijn kleur want ook al is zijn kopje wildkleurig, zijn lijfje zou ook bij een blauw kitten passen. Het is in dit stadium moeilijk te bepalen want de haargroei op buik en binnenkant pootjes is ook nog minimaal.

Maar een somali is pas op volle kleur op een leeftijd van 2 3 jaar dus hij zal nog door diverse stadia gaan. Een ander mogelijkheid is dat we te maken hebben met een zogenaamde Turncout". Dit zijn kittens die in een "omgekeerde kleur jas" geboren worden maar later vaak enorm diep /vol en warm opkleuren. Voorlopig hebben we nog even tijd om de natuur z'n gang te laten gaan en bij twijfel is er altijd de mogelijkheid tot een DNA test. Z'n pluimstaartje begint zich al wel te ontwikkelen en hij krijgt een pruikje van blauw-zwarte piekhaartjes op z'n bolletje.

 

 

24 oktober

 

Afgelopen donderdag was de kleine man 3 weken oud en woog 325 gr. Op zich niet verkeerd maar omdat hij de laatste dagen op de dezelfde -flinke -hoeveelheid melk minder aan kwam, leek het me tijd om te gaan "afspenen" . Uiteraard werd het een grote smeerboel om hem aan het vaste voer te krijgen. Maar na een beetje aandringen had hij toch snel de smaak te pakken en z'n moeder mag nu twee maal per dag de vleessmurrie achter z'n oren vandaan poetsen.

 

kijk die piekhaartjes nu toch, is het niet aandoenlijk....

 

26 oktober

 
Ik baal flink want de spiegelreflex camera heeft het begeven. Helaas is hij niet meer te repareren en noodgedwongen hebben we een voorschot genomen op de kerstbonus en een nieuwe aangeschaft. Want zeg nou eerlijk: een kitten in huis zonder goede camera, is elke dag een gemiste kans. En nu nog het ding zien te programeren want de kleuren zijn niet helemaal realistisch in de automatische stand.

Toch alvast de eerste foto's in de kittengallery  geplaatst.

Kittencarnibest en blikvoer gaan er in als koek en het is prachtig om te zien hoe hij met enorm veel smaak staat te smikkelen. Moeder Angel pikt steeds een graantje mee van al dit lekkers alhoewel zij het absoluut niet nodig heeft. Ze was tijdens de zwangerschap al flink aangekomen omdat ze dacht dat ze voor vier moest eten!

Maar ja wat moet je dan? Het lijkt me ook niet verstandig om moeder in deze periode op dieet te zetten.

 

 
 

27 oktober

 

Elke morgen -rond vijf uur- zodra de eerste melk in het buikje zit en Henk twee tellen onder de douche staat grijpt Angel d'r zoon in z'n nekvel en sleep hem mee naar bed.  Zelf pikt ze de nog warme plek van Henk in en de kleine kruipt in mijn nek of onder m'n oksels.

Met z'n drietjes soezen we dan nog een paar uurtjes verder. Gelukkig blijft ze 's nachts wel in de werpkist/kittenkooi slapen en gesleept wordt er dan niet meer ondanks dat ze zelf vrij in en uit kan lopen.

Sinds er vlees op het menu staat is er ook een kattenbakje voor de uk in de kooi geplaatst maar hij snapt nog niet waar het voor dient. Eerdere kittens vonden het altijd leuk spul en begonnen meteen enthousiast te spitten en rollen in de houtkorrels zo niet dit katje.

Vooralsnog zit hij er een beetje zielig bij te kijken.

 

 

 

Angel en de kleine man kunnen in principe vrij over de bovenverdieping rond scharrelen en hij onderneemt regelmatig pogingen daartoe, maar helaas denkt z'n moeder daar anders over en hij wordt dan al snel hardhandig tot de orde groepen. Ik ben van mening dat ze erg streng is, maar ja ik ben dan ook geen poezenmoeder!

 

31 oktober

 

Angel kon er niet langer meer onderuit dat haar zoon meer vrijheid nodig heeft. Ze laat het nu zonder al te veel mopperen toe dat hij over de boven verdieping rond scharrelt mits een van ons aanwezig is om ook een oogje in het zeil te houden.

En dat doen we met heel veel plezier. Het is prachtig om het kleine opdondertje voor je uit te zien huppelen opzoek naar nieuwe uitdagingen. De voet van de bureaustoel is het einde om overheen te jumpen of onder door te kruipen en op de overloop heeft hij 'n klein verstopholletje gevonden. Eenmaal moe gespeeld valt hij op schoot in slaap en gaat Angel op het logeerbed liggen. Dat is voor mij het moment om ongestoord aan de website te werken.

 

 

Een paar keer per week maak ik portretjes voor de foto gallery en dan merk je toch hoe anders het is met maar n kitten. Foto's zit weinig variatie in; zo nu en dan een ander speeltje of ander kleedje als achtergrond maar een beetje saai is het wel. Aan de andere kant krijgen wij zelf maar geen genoeg van het leuke koppie en kunnen ren naar hem kijken.

 

Klik hier  voor de update in de kitten fotogallery

 
 
 

Terug naar dagboek september

Door naar november 2010